بر اساس مدارک و مستندات باقی مانده از قرن ها پیش، هیپوکرات پزشک یونانی، برنامه آموزش مامایی را در قرن پنجم قبل از میلاد شروع کرد. سرانوس پزشک رومی در قرن دوم میلادی مشخصات یک ماه های خوب را شامل نیاز به تحصیل و دسترسی به دانش مامایی تعیین کرد. او همچنین کتابی را نوشت که تا سال 1500 میلادی مورد استفاده بود. در سال1452 میلادی آلمان اولین قانون در مورد مامایی در زمینه زایمان زنان را تصویب کرد. در کشورهای غربی که با مهاجرت دیگر اقوام تشکیل شده بود نظیر ایالات متحده، آمریکای لاتین و استرالیا ماماها برای این جوامع مهاجری یک ضرورت محسوب می شدند و مورد احترام بودند. آموزش مامایی در این جوامع به حدود 200 سال قبل برمی گردد. در آمریکا در سالهای 1921 با 1929آموزش و صدور مجوز کار برای ما انجام شد و به تدریج آموزشکده های مامایی تاسیس شد. در ایران، اولین مدرسه مامایی در سال 1298 در بیمارستان بانوان (زنان) سابق شهر تهران تاسیس شد. پس از گذشت 10 سال، اولین آموزشگاه عالی مامایی با دوره 3 ساله معادل لیسانس بعنوان یکی از شعب مدرسه طب در سال 1308 آغاز بکار کرد. پس از تاسیس دانشگاه تهران در سال 1313 و دانشکده پزشکی آن در سال 1315، بیمارستان زنان به همراه آموزشگاه مامایی آن در سال 1319 ضمیمه دانشکده پزشکی شد. از سال 1354 تا زمان انقلاب اسلامی، دوره های لیسانس مامایی در مراکز اصفهان- مشهد و دانشکده شهید بهشتی (ملی سابق)، گسترش یافت. در سالهای قبل از انقلاب علاوه بر لیسانس مامایی در بعضی از مراکز دوره های کاردانی مامایی و معادل لیسانس پرستاری مامایی وجود داشت. پس از پیروزی انقلاب اسلامی و بازگشایی دانشگاهها بدنبال انقلاب فرهنگی دوره های کاردانی مامایی و کارشناسی ناپیوسته و سپس کارشناسی پیوسته مامایی در اکثر استانهای کشور تاسیس شد. همچنین از سال 1364 کارشناسی ارشد مامایی در دانشگاه تربیت مدرس از سال 1370 در 8 دانشگاه بزرگ دیگر کشور برقرار گردید. مقطع کارشناسی پیوسته و ناپیوسته در دانشگاه آزاد اسلامی (غیر دولتی) نیز موجود است. مقطع کاردانی این رشته، به دلیل عدم نیاز کشور، از سال 1385 تاکنون متوقف شده است. دانشگاه علوم پزشکی نیشابور نیز از سال 1395 اقدام به پذیرش دانشجوی مامایی در مقطع کارشناسی ناپیوسته نموده است و در حال حاضر 120 دانشجوی فارغ التحصیل و 50 دانشجوی در حال تحصیل دارد.
